Tòca-Maneta 98 – Nièra Automata

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adissiatz !

De qu’es que nos fa umans ? Nòstra aparéncia generala ? Nòstre anar ? Nòstra capacitat a pensar, parlar, sasir d’objèctes ? Nòstras emocions, nòstres sentiments ? O benlèu quicòm de mai fosc, tèune, transversal ?

Es clar qu’aquela question pòrta tot lo jòc NieR : Automata, del japonés Yoko Taro e desvolopat per Platinum Games.

Sus una Tèrra roïnada per una guèrra violenta entre los umans e d’envasidors extraterrèstres, d’androïdes creats pels primièrs ensajan de netejar çò que demòra dels segonds, es a dire de robòts, de maquinas, mai o mens conscientas. NieR : Automata mòstra doncas una guèrra per procuracion entre doas faccions de creaturas mecanicas intelligentas, que los darrièrs umans foguèron obligats de s’enfugir sus la Luna, e los extraterrèstres s’amaguèron jos la tèrra dempuèi talament de temps que degun se soven pas pus de que semblavan…

O comprenètz amb aquelas qualques linhas, los androïdes se pausan, de basa, la question del sens de çò que fan, al moment que lor creator es invisible, amont naut, e que lors contactes son indirèctes, lo mai sovent per l’intermediari de bendas enregistradas, messatges militaristas per donar de vam a d’umans sintetics, totjorn acompanhats d’un « Glory to Mankind ! » (« Glòria a l’Umanitat ») qu’evòca la comunicacion de regimes pauc democratics…

2B, e 9S (d’esquina) dins lor anar obeïssent…

Dins aquel ambient d’aprèp la bomba, la fin del monde e la disparicion de gaireben tota vida (demòran çaquelà de grandas bèstias, de singlars e d’elans, per trevar de ciutats avalidas), seguissèm 2B, androïda d’aparéncia femenina, puèi 9S, mai nèci e adolescent, dins de combats frenetics contra la menaça maquinesca. Totas aquelas batèstas energicas ritman una curiosa istòria, que se debana jos nòstres uèlhs : 2B e 9S parlan fòrça, parlan tanben a d’autres androïdes, totes plan tipats amb de caractèrs afirmits, parlan tanben a de maquinas, ancians enemics venguts pacifistas. E çò que vesèm se dessenhar son de questionaments filosofics sus la condicion umana e la condicion de las maquinas, los creators e las creaturas, lo liure arbitre, lo ben, lo mal, lo salvatge e lo civilizat, la natura e la cultura, la mòrt, la religion, lo divenc, las cresenças… Pensi que gaireben totes los subjèctes del bachelierat de filò de las 30 darrièras annadas son passats a la molineta de NieR : Automata ! En mai lo jòc tròba lo mejan de se trufar d’el e d’aquel poscionament qu’auriá poscut èsser ridicul e grotesc, basta d’escotar parlar aquela maquina chafrada « Jean-Paul » (en V.O.) parlar d’existencialisme mecanic !

Lo genre d’environament malenconico-apocaliptic que crosam dins Nier: Automata.

E res es finalament tradicional dins aquel jòc que fa tot per pas empruntar los camins rebatuts del videojòc. Quitament se de causas, coma lo sistèma de combat, nos semblan ja vistas alhors, tot es en permanéncia questionat : lo gameplay, lo scenari, pòdon d’un còp préner de viradas sobtas, d’escorcièras o de camins toristics, anar drech o far un virolet complet. En tant que jogaire, NieR : Automata es una experiéncia, e cal acceptar tre la debuta d’èsser malmenat, brutalejat, de pas se repausar sus d’abituds tròp lèu aquesidas. Aquò o comprenèm aprèp un trentenat d’oras de jòc passadas amb 2B, quand lo generic de fin desfila… e que lo jòc tòrna començar, abans, alhors, autrament. E encara, se s’acaba, generic puèi una autra istòria, aprèp, amb qualqu’un mai e d’enjòcs diferents, mas pasmens entrebescada amb las autras, comença. De fins alternativas, de falsas fins, de bonas o de marridas fins, mirgalhan la progression d’una istòria curiosa d’explorar totes los possibles scenaristics. Tèsi, antitèsi, sintèsi ? I a un pauc d’aquò…

Los enemics, las maquinas, dins lor nusa feblesa… Es que son missantas, per de bon ?

E aquò es pas gratuit : cambiar lo ritme, pèrdre lo jogaire, lo tractar mal, li tafurar la ment, tot aquò servís a « empatizar » amb 2B, 9S e totas aquestas maquinas plan mai umanas que plan d’umans, a percebre, sentir, comprene e esposar lors questionaments, lors emocions, lors sentiments, perque òc n’an e, en causa de lor condicion, son encara mai complicats de definir e d’afirmir…

Original, atipic, NieR : Automata es un jòc a despart, e tot çò qu’ai descriut (e que cal viure per plan l’encapar) explica un pauc son estatut de cap d’òbra tafurat, de mestresa del mèdia videoludic, mai foguèsse tecnicament datat (mas los environaments e las caras sinteticas rendon plan l’ambient malenconic del títol) e limitat (fin finala lo jòc cobrís una ponhada de zònas barradas, coma dins un pargue tematic, mas arriban a far qu’aquò servisca tanben lo perpaus sus la Creacion).

Enfin, vòli clavar amb çò que me demòra encara en cap, de setmanas aprèp aver arrestadas mas sesilhas de jòc sus NieR : Automata, l’esperit poirit de questionaments persistents : sa musica. Dempuèi lo temps n’ai ausidas mai escotadas de musica de jòc vidèo mas aquí… Es un grand tot, original tanben, un bolhabaissa de sinfonias classicas, d’electro d’ambient, de baladas languivosas, de musicas tradicionalas mondialas, amb un trabalh enòrme sus las voses e l’adaptabilitat de la musica a cada circonstància rescontrada pel jòc. Rarament aurai vist un maridatge tan capitat entre una benda son e son supòrt !

Sus aquò vos daissi, que me cal encara trobar la responsa a aquela question que NieR : Automata me daissèt en cap : es que los androïdes sòmian de motons electrics ?

Tòca-Maneta 91 – Robòt a l’Ast

astro-bot-rescue-mission

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adissiatz !

O sabètz puèi que me seguissètz dempuèi un pauc mens de 100 cronicas tocamanetescas, soi qualqu’un d’una precision rara, d’una coeréncia esprovada e d’una regularitat de relòtge soïsse. Es plan logicament per totas aquelas rasons que me vau empreissar de clamar dins aquesta cronica l’exacte contrari de çò que diguèri dins una cronica passada de gaire.

Çò que diguèri o daissèri entendre a pauc près es qu’èra complicat a l’ora d’ara, malgrat lo fach qu’aquesta tecnologia es pas tanpauc nascuda de ièr, d’aver de jòcs en Realitat Virtuala (al casco, que) que sián de jòcs vertadièrs, e pas sonque « d’experiéncias », de còps plan fachas mas d’una jogabilitat e d’una rejogabilitat limitadas, e que tenon mai que mai per lor costat espectacular. Evidentament, coma dins tota circonstància d’excepcions n’i a e es d’una d’aquelas excepcions qu’anam parlar uèi.

Una excepcion qu’es tanben una exclusivitat, aquò arriba, una exclusivitat PlayStation que caldrà doncas lançar amb lo casco de realitat virtual adaptat (e la consòla qu’o supòrta). E sens anar fins a dire qu’aquel jòc justifica la crompa d’un material qu’es encara, al moment qu’escrivi, un pauc car, es pasmens un argument de pés per çò que mostra de son interès, del plaser que mèna e de la prigondor de sas possibilitats.

Aquel jòc, que sembla pas forçadament de grand-causa se ne demoram al sieu nom o a la siá cobèrta, se ditz Astro Bot Rescue Mission e es desvolopat per Japan Studio, un estúdio qu’es una filiala de Sony, basat al Japon mas qu’emplega de monde venguts dels quatre cantons de la planeta, çò qu’explica benlèu un pauc d’unas causidas generalas fachas dins lors produccions.

ASTRO BOT Rescue Mission™_20190126203704

Lo grand missant, qu’apareis tre la debuta. Se vei qu’es missant, perque es pas polit.

Astro Bot es un jòc de plataforma, un tèrmi que vòl dire fòrça e a l’encòp pas gaire, subretot quand, coma aicí, es pas seguit de l’expression « a l’anciana ». Lo jòc capita d’aplicar un fum de novetats a un genre batut e rebatut, sens èsser çaquelà despaisant pels ancians afogats d’un genre que practicavan en doas dimensions. Sul seu principi de basa ja, Astro Bot utiliza un sistèma que nos podèm esperar a tornar trobar (e que vesèm d’alhors ja espelir) dins d’autras produccions en Realitat Virtuala : controlam pas un mas dos personatges. Coma lo Capitani Astro s’es fach espetar son vaissèl per un mostre de l’espaci, çò qu’a en passant esparpalhat son equipatge dins la galaxia, ven demandar d’ajuda a un autre robòt, mai grand, qu’es lo jogaire el-meteis. Es a dire que lo jogaire vei pels uèlhs d’aquel robòt, que bolega lo cap quand lo casco bolega, un biais de camèra integrada a l’aventura. E a l’encòp controlam lo pichon Capitani Astro, lo dirigissèm quitament, pel biais d’una maneta, que sembla estranhament (o pas) a una maneta de PlayStation

ASTRO BOT Rescue Mission™_20190127235049

Los environaments son polits, eles, sens gaire d’excepcions.

La comunicacion e la coordinacion entre los dos personatges, entre lo cap e las cambas, entre los uèlhs e los braces, es la clau e la basa de l’aventura, e càmbia en prigondor nòstra manièra d’abordar lo jòc de plataforma. Prenèm lèu o plec de virar lo cap d’en pertot, d’agachar a l’entorn, de nos levar, de nos baissar, de gerir los sauts d’Astro al millimètre, fasèm atencion a el e avançam conjuntament, çò que nos val de simpatics gèstes de man sa part. Una de las nombrosas tròbas visualas perpausadas dins Astro Bot, qu’ofrís de paisatges colorats, de mondes de còps impressionants amb de cambiaments d’escala mestrejats, de boss carismatics e una manhagariá permanenta, mai que mai venent dels pichons robòts de l’equipatge, que dançan, cantan, siblan e vos saludan tre que pòdon.

Japan Studio dison qu’an dessenhat de robòts perque lor èra mai simple que d’umans en tèrmis de texturas e de detalhs mas finalament i avèm pas perdut, vist lo vam general e lo look d’infèrn de la tropelada de maquinas antropomòrfas que nos guimban jol nas. E se son tornats atrapar sus l’animacion : a títol d’exemple, quand lo capitani tròba un de sos amics perduts, li fot un (gente) CÒP DE PÈ AL CUOL per lo tornar mandar al vaissèl. M’anatz pas dire !

ASTRO BOT Rescue Mission™_20190128222204

N’i a que se son fachs plaser sus las traduccions.

Coma o podriam supausar, lo senari es minimal dins Astro Bot, cal visitar de mondes, trobar los membres d’equipatge perduts, trobar las pèças del vaissèl, tustar de pichons missants, puèi de gròs missants, aital fins al missant final. La dificultat demòra totjorn convenabla e lo jòc es agradiu de la debuta a la fin, en butant a una colleccionita tradicionala, çò que li garantís una durada de vida plan satisfasenta. Me pòdi pas empachar de pensar que per cèrtes costats Astro Bot sembla un jòc d’una escòla Mario/Nintendo sens Mario, a l’eretatge digerit, amb de novèlas vias dobèrtas, d’ensages capitats, de classic alucat e de novetats aliscadas. Al final un jòc que « dona lo risolet » e aquò se fa tanben amb l’ajuda de musicas (en fach un ponhat de tèmas declinats segon los environaments) frescas e vivas, entre lo jazz, la pop, lo reggae, lo hip-hop, l’electro… a l’imatge del jòc finalament : una novetat familiara, frucha d’influéncias mescladas.

Sus aquò vos daissi : i a un pofre de l’espaci que m’a panat mon claxon (de l’espaci tanben), me cal montar una armada de mini-robòts per li anar petar lo morre a bèls còps de casco VR (de l’espaci).

ASTRO BOT Rescue Mission™_20190203195705Evaluacion Astro Bot

Tòca-Maneta 82 – Dins la Brèca

into-the-breach-bannerChaspaires de man…

Chaspaires de maneta, picanhaires de bot…

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a…

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de can…

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adissiatz !

Vos vèni de far una entrada que correspon plan al jòc qu’anam abordar uèi e mai largament a l’estile que n’es un representant. Aquel jòc se podriá resumir amb aquel eslogan : « Far la guèrra. Ganhar una bastèsta. Tornar començar ».

2018090522482500-158b6247012f39f8e7886a1cfede4392

Lo jòc es fach d’un nombre donat de batalhas, d’emportar sus las diferentas islas del monde.

Mas pas tornar començar parièr de la debuta, atencion ! Dins Into the Breach, jogatz la resisténcia umana fàcia a una invasion d’insèctes extraterrèstres, los Veks, a un moment ont la situacion globala es mal engatjada, e sentissèm los mejans de vòstre latz un pauc limitats. Contra de vagas fornidas e regularas de barbòtas gigantas, auretz a posita sonque tres unitats, pas mai, mai o mens complementàrias, e las caldrà economizar de batalha en batalha, d’iscla en iscla, fins a l’ultima batèsta, que decidirà de l’avenidor del monde… enfin s’i arribatz.

Per çò que non, se pòt pas dire que Into the Breach siá aisit, n’es plan luènh quitament, e lo consèlh que vos donarai se volètz pausar las mans dessús, e qu’auriái personalament aimat m’ausir dire abans de començar e de sentir perlejar de lagremas caudas e cargadas de la sal amara de la desfacha al canton de mos uèlhs, es : basculatz lo jòc en mòde « aisit ». Pas « normal », « aisit ». Degun vos jutjarà.

 

2018090611100400-158b6247012f39f8e7886a1cfede4392

Un camp batalhièr classic, simple e a l’encòp las possibilitats son nombrosas.

Es de tot biais necessari per compréner las mecanicas d’un jòc plan mai pregond que sembla de primièra vista. Amb sos grafismes a l’anciana, son platèu atalhonat en 8 casas per 8 casas en vista isometrica, sos moviments a engatjar al torn per torn, sembla a un dels ancians jòcs tactics coma se’n fasiá antan (Advance Wars d’exemple). Çò que seriá ja pas marrit finalament, e sufiriá a ne far un jòc interessant. Mas non, perque aquí se parla d’un jòc de Subset Games, estúdio independent rendut famós per Faster than Light, que contribuiguèt a popularizar lo rogue-like.

 

Qu’es aquò qu’un rogue-like ? E ben es un jòc que la « bocla de gameplay » coma dison es corteta : a la lèsta la progression dins lo jòc, son scenariò e son contengut se fa pas al dintre d’una meteissa partida, mas en encadenant las partidas. D’efièch, cada partida aurà una part d’eveniments generats aleatòriament, als quals caldrà reagir del bon biais, en sabent que las recompensas pòdon èsser tant gratificantas que la desfacha, e doncas la mòrt, es definitiva… O pas completament, que de causas que foguèron desblocadas dins una partida perduda se pòdon utilizar, gardar, çò que permet potencialament de progressar un pauc mai a cada partida, de cap a una fin de jòc que sovent n’es pas tanpauc una vertadièrament. Un jòc sens fin, qué. Lo rapòrt del jogaire a sa pròpia desfacha, que ne ven « utila » se’n tròba capvirat, caduna serà una leiçon e la tòca finala serà fin finala de capitar d’escafar sas errors en comprenent a fons totes los nivèls de mecanica del jòc. Un genre pròche del jòc de ròtle « platèu » que compta una brava comunautat d’afogats a l’ora d’ara.

2018090600170600-158b6247012f39f8e7886a1cfede4392

Los caps de cada isla vos conselhan, vos donan d’objectius facultatius de complir per accedir a un autre equipament.

Tot es exactament aital dins Into the Breach : plan lèu comprendrem que atacar per atacar es pas forçadament una bona estrategia, òm nos fa comprene que la guèrra es pas en se una solucion, e per avançar caldrà justament tornar veire sas prioritats, puslèu ensajar de protegir lo monde, la populacion, los bastiments, sens voler a tota fòrça far sagnar aquelas salopariás de Veks insectoïdes. Es pas obligat de tuar per ganhar, mas per ganhar a un moment caldrà morir, se sacrificar, tornar tombar dins la « brèca » del títol, una falha espaciò-temporala que fa tornar començar la campanha militara de la debuta…

 

Mas cada desfacha, cada leiçon presa coma una revira-marion en plena cara, coma cada pichòta victòria d’alhors, qual que siá lo nombre de plumas daissadas sul camp batalhièr, serà pas vana : de novèls « mecàs » (vòstras unitats, de robòts gigants a la Pacific Rim), de novèls pilòts amb de novèlas competéncias, de novèlas missions amb de novèlas recompensas vendràn ondrar vòstre QG en vos donant l’impression que, barlinga-barlanga, completatz pauc a pauc lo jòc, lo comprenètz del bon biais, lo mestrejatz. Un procedit que contentarà bravament los jogaires d’escacs, mas qu’es vertadièrament gratificant pels autres tanben ma fe : l’escomesa ofèrta per un jòc que nos demanda d’èsser mai fin qu’el es forçadament d’un autre nivèl !

Sus aquò…

Sus aquò vos…

Sus aquò vos daissi…

Enfin, m’avètz comprés !

2018090801022400-158b6247012f39f8e7886a1cfede4392evaluacion into the breach

Tòca-Maneta 81 – Preda

prey bandiera

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Uei vos vau parlar d’un jòc… non, perdon, uei vos vau parlar de dos jòcs, mas que son lo meteis… desencusatz : uei vos vau parlar de dos jòcs diferents, mas qu’an lo meteis nom e partejan de causas en comun. O alara uei vos vau parlar de dos jòcs, completament diferents, de dos desvolopaires diferents amb de principis completament diferents. Mas qu’an lo meteis nom.

Prey es un jòc sortit en 2006. Conta l’istòria de Tommy, un jove cherokee un pauc desobrat, en mai d’èsser desculturat, e que sembla se far bravament cagar dins lo bar/motel de çò que sembla una reserva indiana. Un ser, un vaissèl espacial extraterrèstre l’enlèva, tantplan coma son amiga, son grand-paire e d’autras personas. Se deurà trapar una escapa dins aquel vaissèl grandaràs, poblat d’extraterrèstres pauc amistoses e garnit d’una tecnologia organica, biologica, ont las referéncias e las abitudas umanas son saquejadas, a començar per lo sens de gravitat e la disposicion generala de las peças. Urosament, podrà comptar sus d’armas trobadas o fabregadas e tanben de poders espirituals, dins una recuperacion progressiva de sa cultura animista cherokee.

Prey_20181004214457

L’estacion Talos I es una passejada forçada mas espectaclosa de còps que i a.

Prey es un jòc sortit en 2017. Conta l’istòria de Morgan Yu, que se desvelha sus l’estacion espaciala Talos I en 2032. Plan lèu compren que las causas van pas plan sus l’estacion, ont se menan d’experiéncias de melhoracion de la raça umana, e qu’una estranha preséncia extraterrèstra chafrada Typhon, a escanat una bona part de l’equipatge. Urosament, Morgan es pas un res-que-valga : es lo filh o la filha (podètz causir vòstre genre) dels CEO, coma dison los americans, de Transtar, la multinacionala que possedís l’estacion e i mena aquelas experiéncias. E es tanben qualqu’un de potent-a e biaissut, que sas competéncias se veson a mesura de l’aventura renforçadas per de neuromods, de modificators neurals, fruchas de las recèrcas geneticas menadas sus Talos I.

Vesèm de semblanças, a començar per l’aspècte sciéncia ficcion, e los dos Prey se passan en vista subjectiva, pels uèlhs de Tommy e Morgan, mas pel demai… Cal dire qu’aquestes jòcs an un percors atipic e lo segond cronologicament, qu’auriá degut èsser una seguida, s’es mudat en reboot, an tot tornat començar de zèro, quand tombèt dins la banasta d’un novèl estúdio, Arkane, basat a Lion (Francés) e a Austin (Texas), conegut per Dishonored, ja cronicat aquí. Estranhament (o pas), los dos Prey aguèron lo meteis acuèlh : succès critic mas relatiu desinterès public malgrat una estima plan bèla.

Los dos jòcs en mai de lor percors original an çaquelà d’autras causas en comun, a començar per lor ambient, angoissós, d’una angoissa que va crescendo, pegós, organic dins çò que mòstra dels còs, de las experiéncias scientificas, e ont umans e extraterrèstres son finalament a se tirar la borra per saber qual es lo mai òrre.

Prey_20181002193444

Los Mimics, que pòdon préner la forma d’un objècte cal que siá. Mai aicí ai pas fisança…

Una granda capitada del darrièr Prey en data son sos extraterrèstres justament : luènh de l’imaginari abitual de creaturas fin finala semblablas a l’òme, amb de membres, un cap, un biais de se comportar que nos es fin finala familiar, aqueles Typhons que se partejan en mai d’una jos-espècia nos fan perdre qualques marcas anatomicas que cresián seguras, tòrçan las leis de la fisica, aquelas grandas leis sus l’Univèrs. Los mimics, per exemple, son fòrts per s’amagar dins los plecs de l’espaci-temps, en prene l’aparéncia d’objèctes del quotidian, coma de mugs, de cadièras, de bóstias, per nos sautar al cap al darrièr moment s’avèm lo malur de passar a costat. Un fremiment risca plan de vos córrer per l’esquina…

Prey_20181003194425

Qualques elements testimònian del fach que sèm dins una ucronia, ont JFK auriá escapat de son assassinat per governar mai longtemps.

Dificile per son costat subrevida solet o quasi dins un environament falsament amistós (l’estacion espaciala envasida) ont se cal mesfisar de tot, lo Prey de 2017 es d’una intelligéncia rara dins sa construccion. A mesura qu’avançam dins la compreneson de çò que se passa a l’entorn de nos, e qu’ensajam de constrénher los degalhs causats dins l’estacion, Morgan apren de novèlas causas, pòt passar de novelas peças, visitar pauc a pauc cada ala de Talos I, mai s’enanar passejar defòra, en combinason, dins l’apesantor. Cal èsser fin per se pas perdre, trobar son camin, cercar d’indicis e d’informacions sus çò que nos environa, espiar dins los ordinators dels salariats de Transtar (sovent protegits per de mots de passa… que trobam escriches a costat, sus un colhon de post-it) per comprene melhor lors relacions, sasir lo moment ont aquò basculèt, temptar de trobar de subrevivents. Sus la rega de son istòria lineara, Prey prepausa mai d’un camin que sèm liures de seguir, o pas : utilizar de competéncias eissidas dels produches de las experiéncias laborantinas menadas sus Talos I o al contrari desvolopar de competéncias purament fisicas per cas que las primièras sián tròp « desumanizantas », ensajar de protegir e salvar tot lo monde o al contrari eliminar metodicament cada èsser viu per empachar la contaminacion, far espetar l’estacion o puslèu tot far per salvar çò que s’i faguèt, amagar o mostrar d’informacions… se son ambient a quicòm que podriam qualificar d’organic, sa progression e sa bastison es tanben « organica », çò que dona un jòc ont prenèm plaser (e paur !) en descobrissent la vida sus l’estacion, las istòrias del monde que s’i crosan, las novèlas formas de Typhons, e cossí vira lo molin.

Sus aquò vos daissi, me cal esclarcir un mistèri, que totara me menèri una tassa de cafè davant l’ordinator, e aquí me tròbi amb doas, las doas parièras, compreni pas çò que se p

Prey_20181012013028evaluacion prey

Tòca-Maneta 76 – Steamworld Dig

SteamWorld-Dig-2-Banner

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Dura es la vita de minaire : cavar, cavar, totjorn cavar. E cavar perqué ? Urosament, comença ja d’èsser un pauc mai simple s’òm es pas bastit de pèl, de sang e d’òsses, mas de tòla, d’òli e de ribles, que alenar aquí dejós nos còsta un pauc mens, e que riscam pas un còp de grisó. Mas aquò empacha pas la solesa del minaire de fons…

2018052713091200-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224

La vila es lo punt de ligason de totas las partidas de l’aventura.

Es çò que nos es perpausat dins SteamWorld Dig e sa seguida, intelligentament chafrada SteamWorld Dig 2. Dins un Far-West poblat quasi-entièrament de robòts mai o mens umanoids e plan tipats, vos caldrà cavar, cavar, e encara cavar. Per qué far ? Vo sen faguetz pas, lo jòc vos trobarà ben una explicacion lèu facha, tant los SteamWorld valon mai per lor mecanica (e lors mecanicas que servisson de personatges) que per son scenari. E lo principi del jòc es lo meteis dins los dos jòcs, mas perqué se’n privar vist qu’es aquò que fonciona : començatz amb una pica, e vos cal cavar dejós una vilòta perduda al mitan del desèrt. Picar e cavar vos obrís un passatge cap al tresfons e sul camin anatz regularament tombar sus de pèiras e de minerals un pauc mai valorables que l’argela ordinària, e es amb las pòchas plenas que vos caldrà tornar montar vendre tot aquò a la quincalhariá per crompar de material de cavatge mai potent, poder davalar mai bas, trobar de pèiras mai caras, o de tresaurs… Tot en fasent atencion a la gestion de la lutz, que se pòt atudar d’un còp se fasètz pas pro mèfi a la resèrva d’òli dins vòstra lampa, e a las diferentas creaturas que s’amagan dins la sornièra.

2018052915042200-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224

Jos tèrra, trapam de ressorsas, mas tanben d’enemics e de bèstias missantas.

Pichon jòc d’exploracion que se pòt far d’una sola estirada o per pichòtas sesilhas, SteamWorld Dig es çaquelà un bricon mai fin que semblariá a la debuta. Perque, evidentament, far cavar nòstre personatge es li far prene lo risc de far remontar a la susfàcia l’istòria, lo passat d’aquel monde de maquinas, e sembla que siá pas totjorn estat polit-polit…

2018052713115300-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224

L’umor amagat dins los objèctes de recampar agradarà als colleccionaires.

Aital, jol cobèrt de lors grafismes ninòis (dessenh animat direm) e de lor umor parodic e pepiòt, SteamWorld 1 coma 2 amagan mal una èrsa de misantropia que lèu demorarà pas al pus fons de la mina.

L’univèrs roboticò-western leugièr (se cavam pas tròp, sens marrit jòc de mots) es la basa de la proposicion de Image & Form, un estudiò independent suedés, que declina tanben sa seria SteamWorld en un jòc de combat tactic, Heist, e un jòc d’estrategia « Tower defense », que me semblan çaquelà un pauc mens capitats que la declinason minièra.

2018052701395600-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224Evaluacion Steamworld