Tòca-Maneta 78 – Lo Chivalièr Inexistent

Hollow-Knight-01-HD

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

« Al pus fons del ventre de la tèrra, degun vos ausirà credar ». Aquel eslogan derivat de la saga Alien s’aplica mai que plan a Hollow Knight. E credar, plorar, renar, son de causas que riscan de vos arribar sovent… mas començam pel començament.

Hollow Knight aviá a sa sortida las aparéncias d’un pichon jòc independent, un plataformaire (me desencusaretz aquel neologisme adaptat del concèpte anglofòne que designa aquela mena de jòcs) classic, ont un personatge armat d’un fisson per sola espada se passeja dins un monde poblat de bèstias insectoidas, crosament grafic entre d’unas bendas dessenhadas, 1001 Patas, Microcòsmos e Tim Burton.

2018061420594200-22A4BDEA5363AAA24F931D5AF2926082

Hallownest es plen de trapèlas…

Mas dins lo monde d’Hallownest las causas son plan mens superficialas que semblan de primièra vista e lo jogaire a pas besonh de s’avançar tròp per veire que son aventura serà mai sorna, pegosa e regda que çò qu’auriá pensat. Hallownest foguèt autres còps un reialme ric – ne pòdon testimoniar encara de bastiments dins un estile nèo-gotic trabalhat – abondós, poblat, mas una estranha malediccion lo venguèt sacar e lo roinèt. Poblat, o es encara pertant, mas totes los estatjants, manca qualques excepcions, son venguts fòls, desvirats per aquesta malediccion que tòca lor arma. Totes representaràn d’enemics, soldats e boss que lo Chivalièr (The Knight, sens autre nom qu’aqueste) deurà combatre per avançar al mai pregond d’Hallownest, a la font de la calamitat, e tanben de sas originas a el…

2018061712151800-22A4BDEA5363AAA24F931D5AF2926082

…e de creaturas estranhas, quand son pas mortalas…

Lo sistèma de progression es la fòrça de Hollow Knight, e son originalitat. Parlam d’una civilizacion desapareguda, doncas tot aurà de traucs, lo scenari daissarà anar las interpretacions fantasiosas per son art de ne pas dire tròp e de pas fornir al jogaire totes los elements de compreneson d’un sol lanç, mas la progression geografica se farà sovent, e mai que mai a la debuta, a palpas, sens carta per saber ont anar, sens gaire de possibilitat de salvagardar sa progression… Pauc a pauc, mas rapidament çaquelà, la dificultat del jòc se fa jorn, a mesura que l’interès s’esvelha, que poja l’enveja de davalar totjorn mai pregond, de descobrir de novèlas salas, de novèls tresaurs, e es pas rare qu’un jogaire passe sus Hollow Knight un centenat d’oras, aquí ont un jòc d’aquesta mena reten un detzenat d’oras pas mai.

2018061422120600-22A4BDEA5363AAA24F931D5AF2926082

DONA-ME LA CARTA TRÒÇ DE CON !!!

Es estonant, de tant que Hollow Knight es çò que s’apela un metroidvania dins una vena puslèu tradicionala. Lo tèrmi metroidvania es la contraccion de dos noms de jòcs de las annadas 90, Metroid e Castlevania, qu’an un gameplay en comun, malgrat dos univèrses diferents (un de sciéncia-ficcion, l’autre goticò-vampiresc). Jòc en desfilament orizontal, lo metroidvania es basicament un jòc de plataforma, mas al contrari dels jòcs de plataforma a l’anciana ont cal arribar al punt B en partissent de A sovent lo mai vist possible, dins un metroidvania anam plan sovent passar per C, puèi per D, tornar a A, anar a B, tornar a C… La progression es volontàriament labirintica e lo jogaire serà sovent constrench de contornar d’endrechs ont pòt pas res far, en esperant de trobar l’objècte que li permetrà de passar quand tornarà. Vira vira que fas de torns, lo personatge pauc a pauc s’equipa, creis en poder, lo jogaire comença de conéisser cada recanton de cada nivèl per ont passa, son aprendissatge se fa, se madura per afrontar, aprèp una tierassa d’enemics que creisson tanben en poténcia, lo senhor escur dels lòcs, lo boss final de l’aventura.

Lo metroidvania permet d’entretenir lo mistèri, de cultivar los secrets que sol lo jogaire atentiu podrà trobar, de còps aprèp èsser passat 5 còps davant, recompensa la progression, l’acarniment, la curiositat, e demanda de bonas ressorsas en sens de l’orientacion tantplan coma un bon self-control. Tot aquò es respectat e sublimat dins Hollow Knight, çò que ne fa segurament un dels melhors metroidvanias d’aquestas darrièras annadas, dur e gratificant, generós que non sai, d’un ambient unic que pren vertadièrament a las tripas e capita d’establir un ligam d’empatia entre lo jogaire e los insèctes umans que pòblan Hallownest.

Sus aquò vos daissi, me cal anar passar un còp de bomba insecticidi dins aquel monde que m’a pres mon arma, mon temps, e causat sabi pas quant de crampas als ponhets !

2018061501471000-22A4BDEA5363AAA24F931D5AF2926082Evaluacion Hollow Knight

 

Tòca-Maneta 77 – L’Annala del Destin

south-park-the-fractured-but-whole Banner

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

O sabètz segurament se me seguissètz dempuèi longtemps, e se o sabètz pas vos o disi : m’agrada plan la seria animada americana South Park. Sens èsser lo fan absolut, que soi fòrça critic sus d’unas sasons que tròbi un pauc feblas, soi receptiu a aqueste caval de Tròia de la pop culture actuala, que ne fa partida (aprèp 20 ans lo contrari seriá estonant) en tot la questionar, la criticar, se’n trufar bravament sens s’interdire res. Sens èsser fan absolut mas ai çaquelà fach amb d’amics lo doblatge d’un episòdi en occitan, e se pòt encara veire sus mon blòg. Aquò fa 5 ans tot juste, e per aquel anniversari tornam parlar de South Park doncas, amb lo jòc The Fractured But Whole, jòc de mot talament complicat de revirar en francés (mot a mot « lo qu’es fracturat mas entièr » amb una omofonia amb « butthole », lo trauc del cuol) que n’an completament cambiat lo títol per donar L’Annale du Destin. Coma manqui d’imaginacion e que lo jòc de mot original es tant complicat de revirar en occitan coma en francés, L’Annala del Destin serà doncas per nosautres tanben.

South Park™: L’Annale du Destin™_20180711233427

Cada supereròi a drech a sa pichòta animacion d’entrada, mai de poder ultim.

L’Annala del Destin es la seguida d’un primièr jòc South Park a las mecanicas similaras, Lo Baston de la Vertat, sortit en 2014, e ja cronicat dins aquestas colomnas. N’es talament la seguida que comença aquí exactament ont l’autre s’arrestava : seguissiam los dròlles de South Park dins un deliri fantastic a la Donjons e Dragons, lo « novèl » (vòstre avatar) èra estat coronat rei… mas vaquí que Cartman (totjorn el) decidís que non, es nul de jogar als Senhorets dels Anelons, quand i a de causas grèvas que se passan de per la vila, per exemple la disparicion de gats. Un l’interessa en particular, Scrambles, per la rason plan pragmatica que i a una recompensa de 100$ per lo tornar, e Eric compta plan sus aquel argent per lançar tot un programa de filmes e de serias Netflix, lo Coon Cinematic Universe, sul modèl del Marvel Cinematic Universe que nos sabronda cada an, e mai d’un còp per an amb sos Avengers, Spiderman, Ant-Man, Captain America

South Park™: L’Annale du Destin™_20180710184953

Los combats se fan sus una grasilha, cadun son torn, un biais classic revisitat per l’ocasion.

Vesèm plan que l’ambient del jòc bascula doncas del medieval fantastic cap a l’univèrs del comic, que cada dròlle a son avatar, sa classa e son chafre de supereròi e, evidentament, los subrepoders qu’acompanhan. La majoritat foguèron vists ja dins d’episòdis de la seria, scenarizats, montats coma d’aventuras de supereròis, mas es un plaser renovelat de los retrobar e de los encarnar, vist lo potencial parodic. L’Òmi-serp-volanta, Tupperware l’òmi bostia de plastic, Call Girl que nafra los enemics en lançant de dorsièrs sul net, Capitani Diabèta e sos poders sucrats, Bostia d’otisses e son viravitz… Es amusant de veire aital un monde eissit d’un imaginari d’enfants, amb tota la dòsa de Do It Yourself que cal, que cada costume sentís lo « fach a l’ostal amb de rotlèus de papièr cuol ». Mas coma sovent amb e dins South Park, çò qu’es leugièr dura pas e los dròlles se deuràn batre per de bon, contra d’enemics vertadièrs.

South Park™: L’Annale du Destin™_20180709230952

Evidentament, trobam de quèstas segondàrias, completament colhas.

Pas gaire de suspresa d’aquel costat, e una cèrta timidesa quitament, que lo jòc se contenta lo mai sovent de reciclar de personatges e d’enjòcs vists dins la seria, a l’excepcion d’una referéncia plan apiejada e planvenguda al moviment « Black Lives Matter » e al murtre dels afrò-americans per la policia tantplan coma a las questions de genre e de transidentitat que prenon de mai en mai de plaça dins la societat. L’umor de South Park que se defend pas res es present, e es totjorn tant larg, de las galejadas pipi-cacà (lo subrepoder especial del personatge principal es una petada que dilata l’espaci-temps) a las criticas mai finas de nòstra societat, de la cultura de massa o del mèdia… quitament se d’aquel costat se vei que las causas son complicadas, vist qu’es editat per Ubisoft sul qual i auriá tant e mai a dire mas que los desvolopaires gausan pas atacar frontalament…

Scenaristicament mens apregondit que son predecessor que s’acabava dins un grand n’impòrta que, L’Annala del Destin brilha çaquelà per son sistèmi de combat, qu’es el pregond, fin, trabalhat, e demanda un minimum d’intelligéncia per èsser mestrejat, coma un jòc d’estrategia, e per son aspècte jòc de ròtle, que laissa la plaça a un fum de combinasons, de possibilitats, entre cambiaments estetics e cambiaments de classa e de poders a la volada.

Sus aquò vos daissi, Cartman m’apela, qu’es a elaborar un plan perque dilate mon cuol e l’espaci-temps per li permetre d’anar encontrar Hitler… sabi pas de qué li vòl d’alhors, aquò m’inquieta…

South Park™: L’Annale du Destin™_20180709201355Evaluacion SP Annale

 

Tòca-Maneta 76 – Steamworld Dig

SteamWorld-Dig-2-Banner

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Dura es la vita de minaire : cavar, cavar, totjorn cavar. E cavar perqué ? Urosament, comença ja d’èsser un pauc mai simple s’òm es pas bastit de pèl, de sang e d’òsses, mas de tòla, d’òli e de ribles, que alenar aquí dejós nos còsta un pauc mens, e que riscam pas un còp de grisó. Mas aquò empacha pas la solesa del minaire de fons…

2018052713091200-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224

La vila es lo punt de ligason de totas las partidas de l’aventura.

Es çò que nos es perpausat dins SteamWorld Dig e sa seguida, intelligentament chafrada SteamWorld Dig 2. Dins un Far-West poblat quasi-entièrament de robòts mai o mens umanoids e plan tipats, vos caldrà cavar, cavar, e encara cavar. Per qué far ? Vo sen faguetz pas, lo jòc vos trobarà ben una explicacion lèu facha, tant los SteamWorld valon mai per lor mecanica (e lors mecanicas que servisson de personatges) que per son scenari. E lo principi del jòc es lo meteis dins los dos jòcs, mas perqué se’n privar vist qu’es aquò que fonciona : començatz amb una pica, e vos cal cavar dejós una vilòta perduda al mitan del desèrt. Picar e cavar vos obrís un passatge cap al tresfons e sul camin anatz regularament tombar sus de pèiras e de minerals un pauc mai valorables que l’argela ordinària, e es amb las pòchas plenas que vos caldrà tornar montar vendre tot aquò a la quincalhariá per crompar de material de cavatge mai potent, poder davalar mai bas, trobar de pèiras mai caras, o de tresaurs… Tot en fasent atencion a la gestion de la lutz, que se pòt atudar d’un còp se fasètz pas pro mèfi a la resèrva d’òli dins vòstra lampa, e a las diferentas creaturas que s’amagan dins la sornièra.

2018052915042200-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224

Jos tèrra, trapam de ressorsas, mas tanben d’enemics e de bèstias missantas.

Pichon jòc d’exploracion que se pòt far d’una sola estirada o per pichòtas sesilhas, SteamWorld Dig es çaquelà un bricon mai fin que semblariá a la debuta. Perque, evidentament, far cavar nòstre personatge es li far prene lo risc de far remontar a la susfàcia l’istòria, lo passat d’aquel monde de maquinas, e sembla que siá pas totjorn estat polit-polit…

2018052713115300-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224

L’umor amagat dins los objèctes de recampar agradarà als colleccionaires.

Aital, jol cobèrt de lors grafismes ninòis (dessenh animat direm) e de lor umor parodic e pepiòt, SteamWorld 1 coma 2 amagan mal una èrsa de misantropia que lèu demorarà pas al pus fons de la mina.

L’univèrs roboticò-western leugièr (se cavam pas tròp, sens marrit jòc de mots) es la basa de la proposicion de Image & Form, un estudiò independent suedés, que declina tanben sa seria SteamWorld en un jòc de combat tactic, Heist, e un jòc d’estrategia « Tower defense », que me semblan çaquelà un pauc mens capitats que la declinason minièra.

2018052701395600-6AFF601CA973FE393C7B5F67A146E224Evaluacion Steamworld

Tòca-Maneta 75 – Çò que demòra d’Edith Finch

Edith Finch Banner

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Quand soi arribat davant lo portal de l’ostalàs dels Finch, me dobtavi que s’anava passar quicòm, qu’aquela barradissa rovilhada pel temps, arrancada pel vent de la mar tota pròcha marcava mai que lo limit de la pèça de terrenh devoluda a la familha, non, èra la termièra d’un monde fantasiós poblat de sovenirs caloroses e agres. La cima de l’ostal bescornut, assemblatge de tric e de trac de peças eteroclitas, tor icaresca, freula e impausanta, que senhorejava lo bòsc environant n’èra un primièr indici.

Mos passes sul sendarèl solombrós esvalhavan los ausèls e los remembres, que se venián pausar d’un costat e d’autre coma de panèus indicators sul camin de ma memòria. Ara me sovèni.

What Remains of Edith Finch_20180526192806

Un ostal cargat de sovenirs….

Soi Edith. Edith Finch. Lo cachaniu e la darrièra dempuèi la mòrt de mamà. Me planhi pas, qu’ela visquèt plan mai longtemps que la majoritat dels autres membres de la familha. « Es la nòstra malediccion » : crèsi ausir encara la votz d’Edith, l’autra, ma rèire-menina. Es per aquò que soi venguda : per comprene. E per causir çò que vòli gardar e çò que vòli trasmetre, ara que la question se pausa…

Es malaisit al possible d’introduire What remains of Edith Finch sens levar la part de mistèri que fa la sal del jòc. E a l’encòp es complicat de rendre l’emocion que provòca, sus una durada pertant corteta : comptatz 2-3 oras per arribar a la fin de l’istòria. Mas son 2-3 oras que vos en sovendretz longtemps.

What Remains of Edith Finch_20180526192320

La narracion s’integra DINS çò que vesèm, amb las letras que virolejan e venon formar de mots engrunats per la votz d’Edith.

Aquel jòc n’es un sens n’èsser un, que tot repausa sus sa narracion repausa sus sa narracion, e tot çò que vòl far es nos contar una istòria. En l’ocurréncia serà l’istòria de la familha Finch, vista e redescobèrta pels uèlhs de la darrièra, Edith. Comprendrem plan viste que dins la familha Finch vivon pas vièlhs, e l’espèctre d’un biais de malediccion familiala i senhoreja dempuèi qualques generacions. Vertat ? Messorga ? Vertat facha conte o legenda mascarada ? I a pas res d’evident, e los sovenirs de la jova Edith se deuràn completar per debanar lo fial de sa memòria. Amb per sola ajuda un jornal intim e l’aubre genealogic dels Finch que se vendrà poblar pauc a pauc de caras desaparegudas, Edith s’avançarà dins l’ostal de familha, visitarà cada peça, cada cambra, quitament las que foguèron sageladas per causa de la dicha malediccion, e tornarà viure los moments de vida (e de mòrt) de sos aujòls. Cadun serà l’escasença d’una pastilha de gameplay diferenta, adaptada, fòrta, totjorn trantalhanta entre la malenconiá, l’onirisme e la rufa pesança d’una negra realitat.

Cort e brilhant, capitat de sa debuta a sa fin, What Remains of Edith Finch es un vidèojòc a despart, a l’encòp pepita artistica e tresaur narratiu, es un libre de dròlles que se desplega davant nosautres a cada pagina que viram, una carta postala en tres dimensions e milanta emocions.

What Remains of Edith Finch_20180526211332

Una de las sequéncias las mai trucantas del jòc.

Aquesta faula fantastica que se mòstra sovent negra e trucanta questiona lo pes de la familha e de las tradicions familialas, lo raconte familial, lo folclòre american tanben, çò que disèm e contam sus nòstres davancièrs, la frontièra entre la ficcion e la realitat, çò que nos cal transmetre tal qu’es e çò que podèm inventar, çò que demòra un còp que sèm partits, çò que laissam darrièr nosautres, e la vana batèsta de la persisténcia del sovenir fàcia a l’indefugibla corsa del temps.

En mai de, plan segur, questionar la possibilitat que lo vidèojòc siá un art…

En tot cas se qualqu’un vos contèsta aquel darrièr fach, parlatz-i de What remains of Edith Finch, lo cap d’òbra que se jòga sens saber jogar !

What Remains of Edith Finch_20180526221245Evaluacion Edith Finch

Tòca-Maneta 74 – Originas dels assassins

Assassin's Creed® Origins Bannière

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Per aquel novèl Tòca-Maneta, soi plan embestiat. M’èri prometut, quand comencèri aquela cronica suls vidèojòcs en occitan (la cronica, pas los jòcs, ailàs) d’ensajar de pas far doas cronicas sus un meteis jòc o una meteissa seria, istòria de variar los plasers e tanben de sortir ieu de ma zòna de confòrt vidèoludic (representada mai pels mondes dobèrts e pels univèrses fantastics que pels jòcs d’espòrt o de corsa automobila coma o avètz segurament notat dempuèi lo temps que me seguissètz). E patatrau, uèi soi obligat non pas de tornar per un segond numèro sus una seria de jòcs, mas plan per un tresen, òc, s’ai plan calculat (e ai plan calculat) serà lo tresen còp que vos parlarai d’un jòc Assassin’s Creed. Mas es qu’es justificat de ne tornar parlar ? Es çò qu’anam estudiar amassa.

Bayek e Senu

Bayek e Senu, agla domdada que vos permet d’explorar lo cèl, novetat d’Origins.

Coma plan de monde, ai una istòria d’amor, o quasi, amb la seria Assassin’s Creed, e coma dins plan d’istòrias d’amor, o quasi, es un amor contrariat. Ja perque nos cal pas mentir a nosautres, son de jòcs qu’an de defauts vesedors, totjorn los meteisses d’alhors, a tal punt que pègan a totas las licéncias d’Ubisoft, del mens aquelas que se passan dins un monde aital liure e obèrt. Lo melhor exemple d’aquò es « l’emplenatge », es a dire lo fach de clafir un pauc tròp regularament sa mapa de pichòtas activitats per assolidar lo contengut del jòc, mas que fin finala son d’una superficialitat terribla e d’un interès relatiu.

Per tot dire, ai quitat de jogar a Assassin’s Creed aprèp Unity, que se passava del temps de la Revolucion francesa, perque, quitament ai pres de plaser a percórrer las reconstitucions de París, ai tanben sentit ponchejar l’enueg. Aparentament aguèri rason, que l’episòdi seguent, Syndicate, que se debanava dins l’Anglatèrra victoriana, foguèt plan criticat. Ubisoft ausiguèt aqueste còp las remarcas e s’arrestèt dins sa publicacion bolimica de jòcs al ritme impressionant de un per an, e prenguèt un pauc de temps e de recuol per tornar pensar sos afars.

Assassin's Creed® Origins Discovery Tour

Lo Discovery Tour permet de comprendre un pauc melhor l’environament, lo contèxte e las causidas del jòc.

E foguèt una bona causa, que, se Assassin’s Creed Origins revoluciona pas la seria, e pren pas forçadament la pena de corregir d’unes defauts, capita de prene un pauc mai de nautor de vista, de pregondor, e de retrobar lo buf espectacular que demenissiá pauc a pauc. La seria istorica se raprochava un pauc tròp de nòstres temps, al risc de mancar de magia, de mistèri, de descobèrta ? La vaquí qu’es teleportada 2000 ans dins lo passat, dins l’Egipta de l’Antiquitat, aquela de Cleopatra e de Cesar, a l’entorn de 50 abans nòstra èra, a las originas de la confrariá assassinesca, abans sa quita existéncia oficiala, quand s’agissiá sonque per Bayek e Aya de venjar la mòrt de lor dròlle, tuat per un biais de sècta potenta, o d’ensajar d’ajudar colhonament de notables a far d’Egipta un melhor país… abans doncas d’èsser decebuts pels potents d’aquel monde e de decidir de cargar la capucha per defendre vertadièrament lo pòble, en seguissent lor famós crèdo.

Assassin's Creed® Origins Piramidas

Gigantassa avèm dich. E aquí ne vesètz qu’una pichona part !

Primièra causa que frapa dins aquel opus : la mapa es gigantassa. Nos trobam dins tota la Bassa Egipta refacha (pas a l’escala, istòria d’equilibrar entre desèrts e oasis), amb son decopatge en « nome ». Alexandria, son far, sa bibliotèca, Cirèna, las piramidas, l’Esfinx, se pòdon explorar coma volèm, e lo fach de costejar de monuments tant mitics fa forçadament quicòm per l’esbalausiment de l’espectator actiu que sèm. Sens comptar qu’es, darrièr aquela façada espectaclosa, tota una vida quotidiana qu’es estada recreada : los paisans de Nil, la palunalha, los divertiments grecò-romans… La situacion geopolitica de l’epòca, fòrça tenduda, entre egipcians forçats de compausar amb los ptolemaics que los senhorejan (rapèli que Cleopatra es grèca e pas egipciana d’origina), puèi amb los romans que los vènon conquistar es fialada, dins de quistas escrichas coma cal, distillada dins l’environament, los dialògs, l’ambient sonòr ont las lengas se costejan elas tanben.

Autre cambiament massiu per aquel Origins : la progression del personatge, mai detalhada, amb un sistèma de nivèls, d’equipament e (plan) de competéncias de gerir, que rapròchan aquel Assassin’s Creed d’un RPG (jòc de ròtle), ont, per bastir un personatge plan fòrt, acceptam de passar d’oras a barrutlar dins los ermasses, caçar de iènas, sautar de caval per anar véser a pè çò que i a darrièr aquela duna, aquela tor…
E enfin, darrièr apondon fach a un jòc ja plan complet, lo Discovery Tour, o « Musèu a cèl obèrt » coma podriam dire. Pas de combat o d’armas, o d’istòria amb una « i » pichona, mas d’Istòria amb una « i » màger, de visitas guidadas dins l’univèrs del jòc, amb d’illustracions complementàrias e de comentaris esclairats per tot saber de la vita dels ancians egipcians, de la bastison de las piramidas, del sèti d’Alexandria… I trobam quitament qualques explicacions sus de causidas fachas pels desvolopaires discutablas d’un punt de vista scientific… e que vòlon véser discutidas ! Un biais assumit de far s’interessar los jogaires a l’istòria… e ta mameta apassionada de Stéphane Bern a un jòc vidèo !

Sus aquò vos daissi, m’an demandat de portar un tapís al palais e galèri un pauc, qu’es pesuc que non sai, es estranh d’alhors ara que l’i pensi… (Cercatz pas, s’avètz pas vist lo film Cleopatra amb Elizabeth Taylor riscatz aver de mal amb aquela)

Assassin's Creed® Origins_20180331211545Evaluacion Assassin's Creed Origins