Tòca-Maneta 74 – Originas dels assassins

Assassin's Creed® Origins Bannière

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Per aquel novèl Tòca-Maneta, soi plan embestiat. M’èri prometut, quand comencèri aquela cronica suls vidèojòcs en occitan (la cronica, pas los jòcs, ailàs) d’ensajar de pas far doas cronicas sus un meteis jòc o una meteissa seria, istòria de variar los plasers e tanben de sortir ieu de ma zòna de confòrt vidèoludic (representada mai pels mondes dobèrts e pels univèrses fantastics que pels jòcs d’espòrt o de corsa automobila coma o avètz segurament notat dempuèi lo temps que me seguissètz). E patatrau, uèi soi obligat non pas de tornar per un segond numèro sus una seria de jòcs, mas plan per un tresen, òc, s’ai plan calculat (e ai plan calculat) serà lo tresen còp que vos parlarai d’un jòc Assassin’s Creed. Mas es qu’es justificat de ne tornar parlar ? Es çò qu’anam estudiar amassa.

Bayek e Senu

Bayek e Senu, agla domdada que vos permet d’explorar lo cèl, novetat d’Origins.

Coma plan de monde, ai una istòria d’amor, o quasi, amb la seria Assassin’s Creed, e coma dins plan d’istòrias d’amor, o quasi, es un amor contrariat. Ja perque nos cal pas mentir a nosautres, son de jòcs qu’an de defauts vesedors, totjorn los meteisses d’alhors, a tal punt que pègan a totas las licéncias d’Ubisoft, del mens aquelas que se passan dins un monde aital liure e obèrt. Lo melhor exemple d’aquò es « l’emplenatge », es a dire lo fach de clafir un pauc tròp regularament sa mapa de pichòtas activitats per assolidar lo contengut del jòc, mas que fin finala son d’una superficialitat terribla e d’un interès relatiu.

Per tot dire, ai quitat de jogar a Assassin’s Creed aprèp Unity, que se passava del temps de la Revolucion francesa, perque, quitament ai pres de plaser a percórrer las reconstitucions de París, ai tanben sentit ponchejar l’enueg. Aparentament aguèri rason, que l’episòdi seguent, Syndicate, que se debanava dins l’Anglatèrra victoriana, foguèt plan criticat. Ubisoft ausiguèt aqueste còp las remarcas e s’arrestèt dins sa publicacion bolimica de jòcs al ritme impressionant de un per an, e prenguèt un pauc de temps e de recuol per tornar pensar sos afars.

Assassin's Creed® Origins Discovery Tour

Lo Discovery Tour permet de comprendre un pauc melhor l’environament, lo contèxte e las causidas del jòc.

E foguèt una bona causa, que, se Assassin’s Creed Origins revoluciona pas la seria, e pren pas forçadament la pena de corregir d’unes defauts, capita de prene un pauc mai de nautor de vista, de pregondor, e de retrobar lo buf espectacular que demenissiá pauc a pauc. La seria istorica se raprochava un pauc tròp de nòstres temps, al risc de mancar de magia, de mistèri, de descobèrta ? La vaquí qu’es teleportada 2000 ans dins lo passat, dins l’Egipta de l’Antiquitat, aquela de Cleopatra e de Cesar, a l’entorn de 50 abans nòstra èra, a las originas de la confrariá assassinesca, abans sa quita existéncia oficiala, quand s’agissiá sonque per Bayek e Aya de venjar la mòrt de lor dròlle, tuat per un biais de sècta potenta, o d’ensajar d’ajudar colhonament de notables a far d’Egipta un melhor país… abans doncas d’èsser decebuts pels potents d’aquel monde e de decidir de cargar la capucha per defendre vertadièrament lo pòble, en seguissent lor famós crèdo.

Assassin's Creed® Origins Piramidas

Gigantassa avèm dich. E aquí ne vesètz qu’una pichona part !

Primièra causa que frapa dins aquel opus : la mapa es gigantassa. Nos trobam dins tota la Bassa Egipta refacha (pas a l’escala, istòria d’equilibrar entre desèrts e oasis), amb son decopatge en « nome ». Alexandria, son far, sa bibliotèca, Cirèna, las piramidas, l’Esfinx, se pòdon explorar coma volèm, e lo fach de costejar de monuments tant mitics fa forçadament quicòm per l’esbalausiment de l’espectator actiu que sèm. Sens comptar qu’es, darrièr aquela façada espectaclosa, tota una vida quotidiana qu’es estada recreada : los paisans de Nil, la palunalha, los divertiments grecò-romans… La situacion geopolitica de l’epòca, fòrça tenduda, entre egipcians forçats de compausar amb los ptolemaics que los senhorejan (rapèli que Cleopatra es grèca e pas egipciana d’origina), puèi amb los romans que los vènon conquistar es fialada, dins de quistas escrichas coma cal, distillada dins l’environament, los dialògs, l’ambient sonòr ont las lengas se costejan elas tanben.

Autre cambiament massiu per aquel Origins : la progression del personatge, mai detalhada, amb un sistèma de nivèls, d’equipament e (plan) de competéncias de gerir, que rapròchan aquel Assassin’s Creed d’un RPG (jòc de ròtle), ont, per bastir un personatge plan fòrt, acceptam de passar d’oras a barrutlar dins los ermasses, caçar de iènas, sautar de caval per anar véser a pè çò que i a darrièr aquela duna, aquela tor…
E enfin, darrièr apondon fach a un jòc ja plan complet, lo Discovery Tour, o « Musèu a cèl obèrt » coma podriam dire. Pas de combat o d’armas, o d’istòria amb una « i » pichona, mas d’Istòria amb una « i » màger, de visitas guidadas dins l’univèrs del jòc, amb d’illustracions complementàrias e de comentaris esclairats per tot saber de la vita dels ancians egipcians, de la bastison de las piramidas, del sèti d’Alexandria… I trobam quitament qualques explicacions sus de causidas fachas pels desvolopaires discutablas d’un punt de vista scientific… e que vòlon véser discutidas ! Un biais assumit de far s’interessar los jogaires a l’istòria… e ta mameta apassionada de Stéphane Bern a un jòc vidèo !

Sus aquò vos daissi, m’an demandat de portar un tapís al palais e galèri un pauc, qu’es pesuc que non sai, es estranh d’alhors ara que l’i pensi… (Cercatz pas, s’avètz pas vist lo film Cleopatra amb Elizabeth Taylor riscatz aver de mal amb aquela)

Assassin's Creed® Origins_20180331211545Evaluacion Assassin's Creed Origins

Tòca-Maneta 73 – Gat Quista

Cat Quest Banner

Calinhaires de gatons, pataunhaires de pelòta, balhaires de Catisfaccions e arpaires de canapè, adieu-siatz !

Sètz puslèu team gat o team gos ? L’auretz benlèu comprés a mon introduccion pata de velós, ieu soi puslèu team gat, e mai team gaton. Ne soi gagà, dels gats. Quand me demandi se ne soi pas un ieu meteis, question que mon abséncia de soplesa, que s’adòba pas amb l’atge, a lèu fach de reglar.

Cal dire que son manhaguetas aquelas bolas coïnantas, redondas e peludas, e plan intelligentas tanben, quitament se tot es a destinacion de la lei del mendre esfòrç, mas ieu respècti aquò, o podèm plan avoar totes aquí voldriam plan èsser de gats. E puèi agachatz-me aqueles uèlhs redondets, aquela cara leugièrament penjada que vos enfàcia, plena de questions, d’amor, e d’aquela capacitat a nos far oblidar que 5 minutas abans esquiçava los ridèls, desrotlava 5 mètres de papièr-cuòl, fasiá de trampolina sul fautuèlh, mandava valsar de pichons objèctes forçadament fragiles e enrabiava lo gos.

Non, l’avenament de la popularitat dels gatonets a pas mai d’èsser demostrada, son ara pertots (un jorn, quora prendràn lo poder, o regretarem benlèu) e mai lo monde ne vòlon encara.

Cat Quest Pattein

De dialògs… estranhs de còps. #NoFurrkingChance

The Gentlebros an plan comprés aquò, que lo fach de jogar un gaton manhac dins un país de gatons, polit e colorat, es vengut un argument completament assumit e reivindicat per nos vendre lor jòc, Cat Quest. Cat Quest es un biais de RPG (jòc de ròtle) ultrà simplificat, amb sonque un boton per atacar e un per esquivar e una garbeta de sortilègis basics simples de lançar.

Cat Quest Inventari

Un inventari simple, amb lo triò capèl/armadura/arma de causir demest de causas risolièras de còps.

Al nivèl de l’istòria e del contengut, es en resson : simplissim, simplista tanben, mas de biais completament assumit encara un còp. Alara òc, lo debamanent de la quista principala acabarà per nos explicar lo perqué de la preséncia d’un monde poblat sonque de gats, doncas i a çaquelà una rason, mas francament nos en fotèm un pauc, que tot repausa mai que mai sus l’encadenament de quistas-combats-exploracion e lo plaser de veire plan viste son eròi créisser en poténcia. Una mecanica de jòc vista, revista e rerevista, gaire originala mas… presentada coma tala pels Gentlebros, que mai d’un còp se trufan bèlament dels RPG dichs « tradicionals » o de la cultura pop.

Cat Quest Chathulhu

« Miaumiaui miau’niau Cthulhu R’lyeh miau miau miau »

Referéncias a Game of Thrones o The Walking Dead, preséncia de Cthulhu (chafrat Cathulhu), o encara dels tres devolopaires en persona, enfin en gats (los famoses Gentlebros) que vos venon donar d’indicis o de peças d’equipament per trichar coma cal a lor pròpi jòc, un rei leon que parla coma un jove de banlèga e comença totas sas frasas per « Wesh », de quistas completament colhas, de noms de luòcs parodics, de personatges que vos demandan d’anar escriure de comentaris positius sul Facebook del jòc… Cat Quest es un grand que que siá regaudissent, que capita de nos far oblidar las traduccions de còps trantolantas e aproximativas (en francés en tot cas), per nos amusar qualquas oras de nòstre temps, pas mai. E es ja pas mal.

Sus aquò vos daissi, una còla de vilatgeses me fisèron una quista trasç qu’importanta, me cal anar dins la montanha amont véncer una tropelada de mostres e cavar una pèira plan especifica, que se ditz qu’amb ela se podriá far una lichièra de rei.

Cat Quest Bijoux de familleEvaluacion Cat Quest

Tòca-Maneta 72 – Rayman Legendas

Rayman Legends Banner

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Se l’expression plan coneguda « pas de braç pas de chocolat » se verifica, ne coneissi un que las deu aver aquí, es Rayman. Parli pas aquí de Man Ray, lo fotograf, mas plan del personatge de videojòcs fargat pel francés Michel Ancel, sens braçes mas amb çaquelà de mans e de pès. Una anatomia originala que valguèt a aquel eròi d’èsser una de las estars del jòc de plataforma dins las annadas 90, fins a èsser botat a la retirada forçada en causa de la popularitat creissenta dels Lapins Crétins, d’antagonistas seus venguts ara de produits derivats bankables e idependents. Mas l’èrsa lapinesca es retombada (un pauc), Rayman a tornat sortit son nas (mai o mens timidament) per dos jòcs ont es, tornarmai, lo personatge principal, Rayman Origins e Rayman Legends.

Dos jòcs que forman una unitat talament estrecha en tèrmis de jogabilitat, de concepcion e de grafismes que se podrián prene per un sol jòc. D’alhors es possible de jogar als nivèls del primièr dins lo segond, « perqué doncas crompar lo primièr » me demandaretz, e auretz plan rason.

Rayman Legends Sosmarin

Ambient « 20000 lègas jos las mars ».

Soi acostumat dins Tòca-Maneta a vos parlar d’istòria, de scenariò, d’escritura, de finesa, per un còp amb Rayman pòdi legitimament decidir que me’n foti completament, podriái resumir a « Lo monde de las Crosada dels Sòmis es envasit de cachavièlhas e de mostres que capturèron los Pichons Èssers (de creaturas amistosas mai foguèsson reialistas) Rayman e sos amics devon netejar tot aquò » qu’aquò vos donariá pas que d’informacions completament inutilas e superfluas sul jòc. Non, çò que compta dins Rayman Legends es lo jòc, punt, e lo plaser que tiram a resòlvre las enigmas que nos son pausadas, córrer contra la mòstra, desliurar los Pichons Èssers, percórrer cada nivèl e lo mestrejar de la debuta a la fin, percórrer cada monde e ne trobar totes los secrets.

Rayman Legends Luigi

Vèsi pas BRICA la referéncia aquí. *clinhada*

Se Rayman Legends es un jòc de plataforma a desfilament orizontal (lo mai sovent), coma se fa dempuèi de sègles, seriá una error de lo pensar pas resoludament modèrne, amb per començar de grafismes espectacloses, de mondes variats e subrecolorats, un suènh del detalh, d’umor visual (e sonòr) omnipresent, una pata un bricon « benda dessenhada » que dona un charme vertadièr a l’ensemble.

Rayman Legends Botiòla

La gròssa botiòla que vesètz es ma mòrt.

Malgrat aquel ambient que pòt semblar enfantin, vos caldrà pas riscar a pensar qu’aquel Rayman es un jòc aisit, al contrari quitament la dificultat es plan presenta e lo contentament que tiraretz del fach de completar un nivèl serà segurament compensat pel fach de crebar de detzenats de còps al meteis endrech coma la gròssa m*** que sètz (o soi tanben se vos pòt rassegurar, vos insolenti pas gratuitament). Urosament, a fòrça d’ensages tot se pòt superar, e ne tiraretz d’autant mai de contentament un còp las dificilas espròvas daissadas darrièr.

Per vos rendre las (nombrosas) tascas mai aisidas, Rayman Legends vos permet de jogar fins a 4 en cooperacion, e cadun a lo poder de reviscolar sos camaradas, paures defuntats aborius jols escacalasses generals. Dins l’idèa de vos ofrir de plasers tant variats coma los biaisses de morir, Rayman Legends prepausa de desfises regulars (setmanièrs e quotidians) ont vos podètz mesurar a de jogaires del monde tot (es aquí que vesèm que n’i a que son plan mens de gròssas m*** que d’autres) e un minijòc de football ipèr rapid e plan addictiu, per çò que la cooperacion va plan doas minutas mas quora es que nos fotem sul morre ?

Sus aquò vos daissi, aquel colhon de Rayman a encara perdut e oblidat de membres a l’ostal, los ai retrobat que lo gat aviá ja manjat un parelh de dets, li devi anar rendre tot son rambalh aquí.

Rayman Legends PolitEvaluacion Rayman Legends

Tòca-Maneta 71 – Conte de l’en dejós

Undertale Banner

Chaspaires de maneta, picanhaires de botons, balhaires de jòia a stick e esportius de canapè, adiussiatz !

Esiti dempuèi bravament de temps a vos far una cronica sus un jòc que sabi pas – e soi pas lo sol dins aquel cas – per qual costat agafar, tant sèm sus la talvèra, mai benlèu al delai, de las acostumas fin finala ronronantas del mèdia videoludic.

Aquel jòc se ditz Undertale. N’ai ausit parlar, coma plan de monde, pel boca a aurelha e una prensa especializada ditirambica al seu subjècte e m’a rebutat d’en primièr, coma plan de monde, per son costat graficament afrós, i a pas d’autre mot. Farlabicada a la man, l’estetica de Undertale es de còps quitament pièger que çò que se fasiá del temps del 8-bit (entre 80 e 90, amb per exemple la primièra Nintendo, la Master System o l’Atari), mentre qu’es sortit pel primièr còp… en 2015. Disi pel primièr còp que amb son succès considerable e son pés mai que leugièr (forçadament…) Undertale tornèt sortir sus totes los supòrts possibles. Amb totjorn lo meteis succès.

Es clar doncas que son pas los grafismes l’interès pregond del jòc, qu’es en mai d’aquò plan cortet. Qué alara ? Es çò qu’anam ensajar de comprene amassa, e disi pas que i arribarem, atencion OVNI.

Undertale press X

Aquí lo costat trufandièr : ai evidentament degut quichar un primièr còp sus « X » per legir aquel messatge…

Undertale es l’istòria d’un drollet que cabussa del nòstre monde dins lo monde d’en dejós, poblat pels mostres que son ara en guèrra amb los umans. Es reculhit per Tauriel, una brava mostressa afectuosa (un pauc tròp de còps) que li ensenherà doas o tres causas sus son monde abans que lo drollet (sens nom) la laisse per ensajar de tornar a la susfàcia, dins son monde a el. Evidentament, pas res se passarà coma previst.

Undertale pet Doggo

E un combat plan menat, un !

En camin, lo drollet encontrarà de mostres, d’estatjants d’aquel reialme de l’en dejós, amistoses o pas. Per èsser mai precís, lo fach que sián amistoses o non dependrà de vos e de cossí decidiretz de los tractar. La caracteristica principala d’Undertale, en defòra de son estetica particulara es un sistèma de combat… particular tanben. Cada rencontre amb un mostre dobrirà una interfàcia de combat que menarà pas forçadament a un combat per de bon, mas que menarà sistematicament a un biais de minijòc d’adreça, diferent a cada còpPerque cada mostre del jòc es diferent, a d’accions diferentas e es possible de totes los desfar de biais diferent. Aital, se pòt discutir, dialogar, galejar, flatar, fringar quitament e una o mai d’una d’aquelas accions podrà (con)véncer lo mostre encontrat, vos en podretz quitament far d’amics ! Es tanben possible de far mòstra d’una violéncia freda e sistematica e de tuar totes los mostres quitament los que se defendon pas, mas vos dobtatz plan que tot aquò se pagarà. E a l’opausat es possible d’acabar lo jòc sens aver fach rajar la sang.

Undertale malsan

MALSAN, ai dich !

Cada accion pòt doncas aver de consequéncias, bonas o marridas, fins a ne cambiar la fin del jòc… e fins a ne cambiar las partidas d’aprèp ! Undertale per aquò pren a revèrs de mecanicas de RPG tradicionalas, se’n trufa amb un plaser bèl assumit e quitament clamat mantuns còps dins las espetadas frequentas del quatren mur. De metaficcion que pren en compte las accions passadas e jutja los jogaires, Undertale ne ven lèu un metajòc qu’ensaja de comprene las mecanicas de d’unes videojòcs « tradicionals », los dissèca a còr obèrt e de còps los jutja, lors clichès, lors incoeréncias, lors problèmas d’identitat…

Parodic en aparéncia, Undertale conta plan de causas intelligentas en sos-man, bolèga, truca e esmòu lo jogaire, emportat dins una mena de folia de còps absurda e salpicada d’umor british, de còps pregondament malsana, a un punt rarament atench per un videojòc. Dins totes los cases aquel jòc que s’afranquís de convenéncias, fargat per un tipe tot sol, amb per soleta e pasmens eslonhada referéncia lo mitic EarthBound pòt pas daissar degun indiferent.

Ieu, per exemple, me daissèt pas indiferent. Soi plan incapable de vos dire çò que n’ai pensat, çò que m’a provocat, mas m’a pas daissat indiferent.

Sus aquò vos daissi, que me cal anar far de… causas. Amb… de mostres.

Undertale Game showEvaluacion Undertale